دو معیار مهم در انتخاب هدف

بدون هیچ تردیدی، یکی از معیارهای مهم در انتخاب هدف، علاقه و اشتیاق است. شما باید اهدافی را انتخاب کنید که به آن علاقه‎مند هستید و به اندازه‎ی کافی شوق دست‎یابی به آن را دارید. مطمئن باشید که هر چه اندازه‎ی این شوق و شور بیشتر باشد، پشتکارتان بیشتر می‎شود و برای حرکت در مسیر دست یابی، پرتحمل‎تر می‎شوید. اما در عین حال توجه داشته باشید که علاقه و اشتیاق، با همه اهمیتی که دارد، مهم‎ترین معیار انتخاب هدف نیست. آنچه از همه‎ ی ملاک های گزینش هدف مهم تر است، ضرورت و نیاز و ارزشمندی است.
شما باید اهدافی را انتخاب کنید که به راستی مفید و ارزشمند باشد و ضرورت بیشتری دارد. در واقع، اهداف شما باید در وهله ی اول ضروری و ارزشمند و پس از آن مورد علاقه باشد. به بیان دیگر شما در صورتی باید اهداف مورد علاقه را پیگیری کنید که ضرورت و ارزشمندی آن محرز و مسلم است. متأسفانه کم نیستند کسانی که بدون در نظر گرفتن درستی و مفید بودن یک هدف و تنها به واسطه‎ ی عشق و علاقه ای که داشته اند آن را دنبال کرده اند و شاید ریشه برخی از این رفتارها، این تکرار و باوری باشد که اطرافیان مان به ما القا کرده اند که: ببین به چه موضوعی علاقه داری، همان را دنبال کن.اما سوال اینجاست اگر آن چیزی را که صرف علاقه مندی فراوانم انتخاب کردم، به هیچ وجه، ارزشمند و مفید نبود، چه؟؟ آیا دچار خسارت بزرگی نشده ام. ممکن است فردی خواسته ای را که علاقه دارد با نهایت اشتیاق پیگیری کند و به آن هم دست یابد ولی بعدها متوجه شود که این هدف چندان ارزشمند نبوده است و با کمال تأسف، سرمایه عمر خود را پای خرید کالایی گذاشته که بی ارزش یا بسیار کم ارزش بوده است. خصوصاً آنکه در این بین کسانی را می بینید که با همین سرمایه، چه تجارت های بزرگی کرده اند و چه اهداف مفیدی را گزینش کرده و به آن دست یافته اند. در چنین شرایطی او به جای آنکه احساس رضایت و شادمانی ناشی از دست یابی به هدف را تجربه کنند، تمام وجودش را احساس گناه و پشیمانی فرا می‎گیرد. بنابراین برای انتخاب هدف، شما می توانید این طور عمل کنید که ابتدا تمام خواسته ها و تمایلات خود را بدون هیچ فیلتری روی کاغذ بنویسید. سپس یکی یکی این اهداف را از جهت ضرورت مفید بودن ارزش گذاری کنید. از خود درباره ی تک تک خواسته هایتان پرسید، آیا این هدف برای من و زندگی من ضرورت دارد؟ آیا از این ضروری تر خواسته ای نیست. آیا به اندازه ی کافی مفید است؟ آیا از این خواسته، ارزشمندترین به حال خود و دیگران و جامعه هدفی نیست؟